foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

Kościół parafialny p.w.Bożego Ciała w Międzylesiu

Kościół p.w.św.Michała Archanioła w Kamieńczyku

Kościół p.w. św.Jana Pawła II w Międzylesiu

Kościół p.w. św.Barbary w Międzylesiu

Parafia p.w. Bożego Ciała w Międzylesiu

REDAKCJA
Julia Cebulak
Klaudia Janczak
Gabriela Kuś
Roksana Michalak
Oliwia Neter
Oliwia Żędzianowska

Marzec/Kwiecień 2017
Miesięcznik szkolno – parafialny

PLOTECZKI BOGA

Środa Popielcowa

Według obrzędów katolickich tego dnia kapłan posypuje głowy wiernych popiołem. Tradycja posypywania głów popiołem na  znak pokuty pojawiła się w VIII wieku.
W XI wieku  papież Urban  II uczynił go obowiązującym zwyczajem w całym Kościele. Wówczas postanowiono, że popiół będzie pochodził z palm poświęconych w Niedzielę Palmową
z ubiegłego roku.
Obrzęd ten ma miejsce w czasie liturgii słowa po homilii i zastępuje akt pokuty. Kapłan ze złożonymi rękami zachęca najpierw wiernych, by zjednoczyli się z nim w modlitwie błagalnej o poświęcenie popiołu. Mszał Rzymski posiada dwie formuły modlitewne. W obu jest mowa o czterdziestodniowym okresie pokuty i błaganiu o oczyszczenie z grzechów, które mają przygotować na uczestnictwo w Misterium Paschalnym Chrystusa.
Następnie następuje właściwy obrzęd posypania. Wierni zbierają się przy stopniu komunijnym, a kapłan posypując ich głowy mówi: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” lub „prochem jesteś i w proch się obrócisz”.


Wielki Post

Już w III w. znano post 40 godzinny przed Wielkanocą. Potem w niektórych miejscach świata i Kościoła rozszerzono go do tygodnia; od IV w. był post 40 dniowy, a od VII w. taki jak obecnie: od Środy Popielcowej trwający ok. 6 i pół tygodnia.
W VII w. pojawiło się tzw. przedpoście, w Polsce znane jako zapusty. Zniesione zostało w ramach reformy liturgicznej po Soborze Watykańskim II.
Liturgia Wielkiego Postu pozbawiona jest radosnych elementów: zawołania  "Alleluja" i hymnu wyzwolonych  "Chwała na wysokości Bogu...". Kolor fioletowy podkreśla charakter pokutny, postny, prawie żałobny tego okresu liturgicznego.
Wielki Post jest czasem pokuty, przygotowującym nas do przeżycia najważniejszych dla katolików Świąt Wielkanocnych. Sposobem na dobre przeżycie tego czasu jest realizacja trzech najważniejszych uczynków , którymi są:
Post – dobrowolna rezygnacja z jakiejś przyjemności.
Jałmużna – ofiara dla biednych i potrzebujących
Modlitwa – rozmowa z Bogiem.


Nabożeństwa Wielkiego Postu

Droga Krzyżowa
We wczesnym średniowieczu w Jerozolimie próbowano odtworzyć drogę krzyżową Chrystusa Pana. Zwyczaj pobożnego rozważania Jego cierpień przeszedł w XII / XIII w. do Kościoła Rzymskiego dzięki duchowości franciszkanów, dominikanów
i mistyków cysterskich. Budowano kaplice - stacje utrwalające
w pamięci poszczególne cierpienia Jezusa i tworzono tzw. kalwarie.

Gorzkie Żale


Nabożeństwo ułożone na wzór dawnej przedsoborowej modlitwy kapłańskiej (brewiarza). Składa się z trzech części, których elementami są "Pobudka" i trzy modlitwy. Każdy fragment ma swoją własną melodię, a całość jest śpiewana. Przy okazji Gorzkich Żali często wygłasza się specjalne wielkopostne - pasyjne kazania. Jest to nabożeństwo czysto polskie, powstało przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie ok. 1707 r.

Niedziela Palmowa

Wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy
Zostało ono ustanowione na pamiątkę przybycia Chrystusa do Jerozolimy. Rozpoczyna okres przygotowania duchowego do świąt, będącego wyciszeniem, skupieniem i przeżywaniem męki Chrystusa.
Niedziela Palmowa, nazywana również Niedzielą Męki Pańskiej, jest szóstą, ostatnią niedzielą Wielkiego Postu. Uroczystość ta rozpoczynająca Wielki Tydzień upamiętnia tryumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy, który był witany przez tłum machający palmami lub gałązkami oliwnymi i wiwatujący: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana.
Palmy są znakiem zwycięstwa, a wiosenne zielone gałązki odłamane z drzew wyrażają odnowienie natury i jej moc odrodzenia. Obecnie liturgia tej niedzieli rozpoczyna się błogosławieństwem palm poza kościołem lub w jego progu, poczym odczytuje się ewangelię o wkroczeniu Jezusa do Jerozolimy. Po procesji do ołtarza następuje Msza Święta, podczas której odczytuje się uroczyście z podziałem na role opis Męki Pańskiej według jednej z trzech Ewangelii synoptycznych, a wszystkie modlitwy rozwijają temat zbawienia uzyskanego przez mękę i zmartwychwstanie Chrystusa. To śmiałe połączenie triumfu i cierpienia stanowi piękne preludium do Wielkiego Tygodnia.

TRIDUUM PASCHALNE

Triduum Paschalne (inaczej Triduum Wielkanocne) to obchód liturgiczny w Kościele rzymskim rozpoczynający się w Wielki Czwartek wieczorem, a kończący się nieszporami Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Bywa traktowany jako osobny, najkrótszy okres liturgiczny bądź część okresu Wielkanocy. Sięga korzeniami V w. –  już św. Augustyn pisał o „najświętszym triduum ukrzyżowanego, pogrzebanego
i wskrzeszonego” Chrystusa.

Wielki Czwartek

Msza święta w Wielki Czwartek przywołuje na pamięć Ostatnią Wieczerzę i ustanowienie sakramentu Eucharystii  oraz sakramentu kapłaństwa przez Chrystusa. Po liturgii opróżnia się tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste, a Eucharystia zostaje przeniesiona do specjalnie przygotowanej kaplicy – ołtarza adoracji, zwanej „Ciemnicą”. Tam wierni czuwają, wspominając modlitwę Jezusa
w Ogrójcu Jego pojmanie i przesłuchania. W ten sposób wchodzą w czas męki Chrystusa.

Wielki Piątek

W Wielki Piątek cały dzień trwa adoracja Najświętszego Sakramentu, odprawiane są również Drogi Krzyżowe, a wiernych obowiązuje ścisły post. W czasie liturgii odczytuje się opis Męki Pańskiej według św. Jana, a po modlitwach w intencji całego świata i po adoracji Krzyża następuje tzw. Missa praesanctificatorum (łac. „Msza darów uprzednio konsekrowanych”), podczas której nie ma konsekracji, ale w ramach Komunii św. rozdaje się wcześniej konsekrowane, przyniesione z ciemnicy, hostie. Podczas wszystkich obrzędów milczą organy i dzwony. Wielkopiątkową liturgię kończy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy, zwanej Grobem Pańskim. Monstrancja jest przykryta białym welonem na pamiątkę całunu, którym spowito doczesne szczątki Jezusa. Tego wieczora i przez cały następny dzień trwa adoracja.

Wielka Sobota

W Wielką Sobotę wierni niosą do kościołów tzw. „święconkę”, czyli koszyk wypełniony potrawami o  symbolicznym znaczeniu: jajka są symbolem nowego życia, baranek – zmartwychwstania Chrystusa, chleb gwarantuje dobrobyt i nawiązuje do Ciała Pana Jezusa, wędlina to symbol dostatku, sól natomiast chroni przed zepsuciem. Wielu chrześcijan gromadzi się także na modlitwie przy Grobie Pańskim.
Po zachodzie słońca rozpoczynają się obchody tzw. Wigilii Wielkanocnej. Jest to początek celebracji Zmartwychwstania i zaczyna wówczas obowiązywać biały kolor szat liturgicznych. Liturgia Wigilii składa się z 4 części:
Liturgii Światła,
Liturgii Słowa,
Liturgii Chrzcielnej (w czasie której chrzci się katechumenów, a nawet jeśli sakrament chrztu nie jest sprawowany, to i tak wspólnota odnawia przyrzeczenia chrzcielne), Liturgii Eucharystycznej.
W niektórych parafiach na zakończenie obrzędów odbywa się jeszcze procesja rezurekcyjna, ale najczęściej jest ona przenoszona na niedzielny poranek ze względów praktycznych.
Wigilia Wielkanocna kończy okres Triduum Paschalnego.

Wielkanoc

Niedziela Wielkanocna z mszą świętą rezurekcyjną, odprawianą o świcie dla uczczenia zmartwychwstania Chrystusa, jest największym świętem w całym roku liturgicznym. Uroczystości świąt Zmartwychwstania Pańskiego, określanych jako święta wielkanocne, odznaczają się wśród wiernych szczególną radością, ponieważ zmartwychwstanie Chrystusa jest symbolem Jego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią. Najświętszy Sakrament w uroczystej procesji - pośród bicia dzwonów i pieśni wielkanocnych - trzykrotnie obnoszony jest wokół kościoła. Rezurekcja odprawiana jest w niedzielę, w pierwszy dzień świąt, tradycyjnie o godz. 6 rano. W dawnych czasach nabożeństwo to odbywało się w Wielką Sobotę o północy.

Odsłon artykułów:
26418

Odwiedza nas 26 gości oraz 0 użytkowników.